Σε μια περίοδο όπου οι τεκτονικές ανακατατάξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δοκιμάζουν τα όρια της περιφερειακής ασφάλειας, το ενδεχόμενο μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας παύει να αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Μέσα από μια διεισδυτική στρατηγική ανάλυση της ο αναλυτής Shay Gal χαρτογραφεί τις νέες ισορροπίες ισχύος, τα νομικά όρια της νατοϊκής κάλυψης και τον κομβικό ρόλο του άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.

»Το Ισραήλ μπορεί να χτυπήσει την Τουρκία. Το ερώτημα είναι αν θα το κάνει

.Η κλιμάκωση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αποτελεί πλέον ένα καθαρά θεωρητικό ενδεχόμενο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Σημαίνει, όμως, ότι η αποτροπή απαιτεί προετοιμασία και ότι η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος και το Ισραήλ, προσαρμόζουν ήδη τη στρατηγική τους σε ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου.

Υπάρχει επίσης ένα κρίσιμο γεωγραφικό ζήτημα. Το Άρθρο 6 προσδιορίζει το πεδίο εφαρμογής του πλαισίου συλλογικής άμυνας. Με απλά λόγια, η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία, στα κατεχόμενα της Κύπρου ή στη Σομαλία δεν μετατρέπει τις συγκεκριμένες περιοχές σε εδάφη του ΝΑΤΟ.

Εάν, επομένως, η Κυπριακή Δημοκρατία ή η Ελλάδα δεχόταν ένοπλη επίθεση στο έδαφός τους και ενεργοποιούσε τη συγκεκριμένη διάταξη, το ζήτημα θα αποκτούσε αυτομάτως ευρωπαϊκή διάσταση. Και αυτό αλλάζει σημαντικά το στρατηγικό περιβάλλον.

Σε ένα υποθετικό σενάριο όπως αυτό που περιγράφεται ως «Poseidon’s Wrath», Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ θα μπορούσαν να βρεθούν σε διαφορετικούς βαθμούς στρατιωτικού συντονισμού.

Ποιος θα είχε ξεκινήσει τη σύγκρουση; Ποιο έδαφος θα είχε δεχθεί την επίθεση; Ποια θα ήταν η θέση της Ελλάδας και της Κύπρου; Πώς θα αντιδρούσε η Ουάσιγκτον; Πώς θα τοποθετούνταν το ΝΑΤΟ; Και μέχρι πού θα έφτανε η ευρωπαϊκή υποχρέωση αμοιβαίας συνδρομής;

Η ιστορία της Ανατολικής Μεσογείου έχει δείξει ότι οι κρίσεις σπάνια εξελίσσονται ακριβώς όπως σχεδιάστηκαν. Γι’ αυτό η αποτροπή δεν αρχίζει όταν πέσει η πρώτη βόμβα.

Αρχίζει πολύ νωρίτερα – με την προετοιμασία, τις συμμαχίες, τη σαφήνεια των κόκκινων γραμμών και κυρίως με την πεποίθηση του αντιπάλου ότι το κόστος μιας επίθεσης θα είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πιθανό όφελος.»

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ