Η Ευρωπαϊκή Ένωση (μαζί της και η Ελλάδα) οδεύει προς τον χειμώνα του 2026-2027 με τα χαμηλότερα αποθέματα φυσικού αερίου των τελευταίων τουλάχιστον 15 ετών.
 
Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, οι εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην ΕΕ αναμένεται να ολοκληρώσουν την περίοδο αναπλήρωσης σε μόλις 76% πληρότητα – το χαμηλότερο ποσοστό από το 2011.
 
Το αποτέλεσμα; Ακριβότερη ενέργεια για νοικοκυριά και επιχειρήσεις και αυξημένη ενεργειακή ανασφάλεια σε ολόκληρη την ήπειρο.Αυτό είναι πολύ άσχημο νέο και για την Ελλάδα, η οποία επηρεάζεται άμεσα από την ακριβή ενέργεια.

Κάτι το οποίο θα έχει και άμεσες πολιτικές παρενέργειες καθώς καθιστά την επιλογή της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, σχεδόν επιτακτική.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι τυχαία. Προκύπτει ως άμεση συνέπεια των πολιτικών επιλογών της ΕΕ τα τελευταία χρόνια απέναντι στη Ρωσία, σε συνδυασμό με νέες γεωπολιτικές αναταράξεις, όπως οι διαταραχές στις προμήθειες LNG λόγω της σύγκρουσης των ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν και της μειωμένης παραγωγής από χώρες όπως το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η ΕΕ, ακολουθώντας τη γραμμή των ΗΠΑ, επέβαλε σταδιακά αυστηρές κυρώσεις στις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές, με στόχο να «τιμωρήσει» τη Μόσχα και να την απομονώσει οικονομικά.

Η σταδιακή απαγόρευση εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου μέσω αγωγών και η προσπάθεια αντικατάστασής του με το ακριβότερο LNG από άλλες πηγές (κυρίως από ΗΠΑ) αποδείχθηκαν εξαιρετικά δαπανηρές και αναποτελεσματικές.

Αντί να πλήξουν ουσιαστικά τη ρωσική οικονομία, οι κυρώσεις δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και στα νοικοκυριά.

Η Ρωσία κατάφερε να ανακατευθύνει μεγάλο μέρος των εξαγωγών της προς την Ασία, ενώ η Ευρώπη βρέθηκε να πληρώνει υπέρογκα ποσά για αμερικανικό και άλλο LNG, με υψηλό κόστος μεταφοράς και περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Τώρα, με τα αποθέματα σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και νέες διαταραχές στην παγκόσμια αγορά LNG λόγω της ιρανικής κρίσης, η Ευρώπη φαίνεται να βρίσκεται σε ενεργειακό αδιέξοδο.

Η προγραμματισμένη απαγόρευση ρωσικού LNG το 2027 φαντάζει πλέον μη ρεαλιστική, καθώς η προετοιμασία για πλήρη ανεξαρτησία από τη ρωσική ενέργεια αποδείχθηκε ανεπαρκής και χρονοβόρα.

Η Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ, δεν μπορεί να ξεφύγει από τις συνέπειες αυτής της πολιτικής την οποία άλλωστε η κυβέρνηση υποστήριξε με… σθένος!

Η χώρα μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγωγές φυσικού αερίου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τη βιομηχανία και τη θέρμανση.

Η άνοδος των διεθνών τιμών ενέργειας μεταφράζεται άμεσα σε υψηλότερους λογαριασμούς ρεύματος και θέρμανσης για τα νοικοκυριά, αλλά και σε αυξημένο κόστος για τις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα σε ενεργοβόρους κλάδους.

Η τουριστική οικονομία και η βιομηχανία της χώρας πλήττονται ήδη από τις υψηλές τιμές ενέργειας, ενώ ο πληθωρισμός παραμένει πιεστικός.

Οι κυβερνητικές επιλογές για διαφοροποίηση των πηγών (όπως η προμήθεια LNG από τις ΗΠΑ ή άλλες χώρες) έχουν αποδειχθεί ακριβές και δεν θωρακίζουν επαρκώς την ελληνική αγορά ενέργειας από τις διεθνείς διακυμάνσεις.

Οι επιλογές της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, βασισμένες περισσότερο σε γεωπολιτικές σκοπιμότητες παρά σε ρεαλιστική ενεργειακή ασφάλεια, έχουν οδηγήσει σε ένα σαφές αδιέξοδο.

Αντί να αποδυναμώσουν τη Ρωσία, έχουν επιβαρύνει οικονομικά την Ευρώπη, έχουν πλήξει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και έχουν αφήσει τα νοικοκυριά εκτεθειμένα σε υψηλές τιμές ενέργειας.

Η Ελλάδα, το τίμημα αυτών των επιλογών, με υψηλότερο κόστος ζωής και πιέσεις στην οικονομία.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η ΕΕ θα συνεχίσει την ίδια αποτυχημένη στρατηγική ή θα αναγκαστεί, υπό την πίεση των γεγονότων, να επανεξετάσει τις σχέσεις της με τη Ρωσία στον ενεργειακό τομέα.

Η ενεργειακή ασφάλεια δεν κερδίζεται με ιδεολογικές εμμονές, αλλά με ρεαλιστικές και ισορροπημένες πολιτικές.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ