Μετατρέπουν την Ελλάδα σε «καμμένη μπαταρία» της Ευρώπης τοποθετώντας ΑΠΕ παντού:

Στις πλαγιές των βουνών, στα νησιά και στις πρώην λιγνιτικές περιοχές μετατρέποντάς τα σταδιακά σε βιομηχανικά ενεργειακά πεδία.

Μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν η κοινωνία ήταν στραμμένη στην κατάνυξη και η δημόσια προσοχή βρίσκονταν αλλού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφερε «έκτακτο» σχέδιο νόμου για την επιτάχυνση των ΑΠΕ.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, η ΔΕΗ ανακοινώνει ιστορική αύξηση μετοχικού κεφαλαίου 4 δισ. ευρώ και ένα γιγαντιαίο επενδυτικό πρόγραμμα 24,2 δισ. ευρώ έως το 2030.

Εννοείται πως δεν είναι σύμπτωση.

Είναι η κλασική μέθοδος της κυβέρνησης: «Περνάς βαριές αποφάσεις όταν ο κόσμος δεν κοιτάζει».

Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι πίσω από την εύηχη ταμπέλα της «πράσινης ανάπτυξης» συντελείται μια πρωτοφανής χωρική και θεσμική αναδιάταξη ολόκληρης της Ελλάδας.

Θύματα; Το φυσικό τοπίο, οι τοπικές κοινωνίες και ο ίδιος ο συνταγματικός πυρήνας της περιβαλλοντικής προστασίας.Τα νούμερα που προκαλούν σοκ.

Η ΔΕΗ σχεδιάζει να διπλασιάσει σχεδόν την εγκατεστημένη ισχύ της: από 12,4 GW σήμερα σε 24,3 GW το 2030.

Δηλαδή ετήσιες προσθήκες 2,4 GW – χιλιάδες νέες ανεμογεννήτριες, τεράστια φωτοβολταϊκά πάρκα και συστήματα αποθήκευσης.

Βέβαια εδώ τίθενται και άλλα ζητήματα: Πώς θα βρεθούν οι διαθέσιμες πλαγιές για την τοποθέτηση των ανεμογεννητριών; Μήπως μετά από… τυχαίες πυρκαγιές;

Το 48% των συνολικών επενδύσεων θα κατευθύνεται εκτός Ελλάδας!

Μέχρι το 2030, το 45% της συνολικής ισχύος της ΔΕΗ θα διοχετεύεται στο εξωτερικό.

Η «εθνική» επιχείρηση ηλεκτρισμού, δηλαδή, επενδύει μαζικά αλλού, ενώ μέσα στην πατρίδα μας προωθεί με διαδικασίες-εξπρές την καταστροφική χωροθέτηση έργων που αλλάζουν για πάντα τη γεωγραφία της χώρας.

Το Σύνταγμα υπό διάλυση

Το Άρθρο 24 του Συντάγματος δεν είναι απλή νομική διάταξη.

Είναι η θεμελιώδης εγγύηση προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, των δασών, του τοπίου και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Όταν όμως η κυβέρνηση φέρνει νόμους-εξπρές που κόβουν τη διαβούλευση, επιταχύνουν τις αδειοδοτήσεις και μετατρέπουν τις περιβαλλοντικές εγκρίσεις σε τυπικότητα, τότε το Άρθρο 24 αδειάζει ουσιαστικά από το περιεχόμενό του.

Η Ελλάδα παύει να είναι πολυλειτουργικός χώρος με τουρισμό, αγροτική παραγωγή, βιοποικιλότητα και τοπική ανάπτυξη.

Γίνεται ένας ενιαίος χάρτης «ενεργειακής απόδοσης». Πόσα νησιά αντέχουν να γεμίσουν με ανεμογεννήτριες; Πόσες κορυφογραμμές μπορούν να σκαφτούν για μπαταρίες, καλώδια και υποσταθμούς;

Πόσα στρέμματα παραγωγικής γης θα καλυφθούν από φωτοβολταϊκά; Αυτά δεν είναι ρητορικά ερωτήματα.

Είναι χωροταξικά και αριθμητικά.

Η κοινωνία λέει «όχι» στην πράσινη ταμπέλα που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να περάσουν γιγαντιαία έργα χωρίς όρια, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και χωρίς σεβασμό στη φέρουσα ικανότητα του κάθε τόπου.

Η χώρα δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε ενεργειακή αποικία μεγάλων επενδυτικών συμφερόντων, όπου τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και οι καταστροφές κοινωνικοποιούνται.

Γιατί οι πολίτες από τα κέρδη δεν θα δουν ούτε ένα ευρώ αλλά αντίθετα την καταστροφή του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν θα την «μοιραστούν» όλοι μαζί και θα πρέπει να ζήσουν με αυτήν.

Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της ΑΜΚ των 4 δισ., του επενδυτικού πλάνου των 24 δισ., των data centers 300 MW στην Κοζάνη και του έκτακτου νομοσχεδίου δεν είναι τυχαία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η πράσινη μετάβαση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια βαθιά περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή όπως και σε συνταγματική εκτροπή.

Το ζήτημα δεν είναι πια μόνο ενεργειακό αλλά και βαθιά πολιτικό.

Η κυβέρνηση επέλεξε να λεηλατήσει το μέλλον της χώρας μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, καθόλου βέβαια πρωτοφανές καθώς μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοια.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ