Μαρία Καρυστιανού: Από την τραγική απώλεια στα Τέμπη στην μάχη για δικαιοσύνη και πολιτική αλλαγή
Το έγκλημα των Τεμπών δημιούργησε τις προϋποθέσεις για πολιτική ανατροπή
Δύο χρόνια μετά την πιο φρικτή σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πια μόνο η μητέρα που έχασε το παιδί της.
Έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο ισχυρά και αυθεντικά σύμβολα αντίστασης και αξιοπρέπειας της σύγχρονης Ελλάδας και προχωρά στην ίδρυση κόμματος με σκοπό να τα αλλάξει όλα.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, η Ελλάδα ξύπνησε με έναν εφιάλτη. 57 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους νέοι άνθρωποι, χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όταν δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά στα Τέμπη.
Η τραγωδία δεν ήταν απλώς ένα «δυστύχημα», όπως προσπάθησαν οι κυβερνώντες αρχικά να την παρουσιάσουν αλλά ένα αληθινό έγκλημα.
Ήταν το αποτέλεσμα χρόνιας αδιαφορίας, υποστελέχωσης, απαξίωσης του σιδηροδρόμου και συστημικής αδυναμίας του ελληνικού κράτους.
Ήταν αποτέλεσμα και των πολιτικών ευθυνών του τότε υπουγού Μεταφορών Κ.Α.Καρααμνλή, ο οποίος γνώριζε το «χάλι» των σιδηροδρόμων και είχε την ευθύνη της υλοποίησης της περιβόητη σύμβασης 717.
Η οποία αν είχε ολοκληρωθεί, η τραγωδία αυτή δεν θα είχε συμβεί ποτέ.
Ανάμεσα στα θύματα ήταν και η κόρη της Μαρίας Καρυστιανού, η Μάρθη Ψαροπούλου 20 ετών.
Η μητέρα της, Μαρία, δεν επέλεξε τη σιωπή.
Δεν δέχτηκε να γίνει ένα ακόμα θύμα που θα ξεχαστεί μέσα σε λίγους μήνες.
Με αξιοπρέπεια, πένθος και αταλάντευτη επιμονή, μεταμόρφωσε τον προσωπικό της πόνο σε δημόσια μάχη για δικαιοσύνη.
Από την πρώτη στιγμή στάθηκε απέναντι στις προσπάθειες συγκάλυψης.
Δεν δίστασε να συγκρουστεί με την κυβερνητική αφήγηση, να αποκαλύψει τις ευθύνες πολιτικών προσώπων και να απαιτήσει την παραδειγματική τιμωρία όλων όσοι συνέβαλαν, με πράξεις ή παραλείψεις, στο έγκλημα.
Η φωνή της έγινε η φωνή χιλιάδων πολιτών που δεν άντεχαν άλλο την ατιμωρησία και την κοροϊδία.
Σήμερα, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πια μόνο η «μητέρα από τα Τέμπη».
Έχει εξελιχθεί σε πολιτική προσωπικότητα. Το εγχείρημά της για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα δεν είναι μία ακόμα «κίνηση διαμαρτυρίας».
Είναι η απόπειρα να μετατρέψει τον πόνο σε πολιτική δύναμη, την οργή σε πρόταση διακυβέρνησης.
Μια πρόταση που βασίζεται στην αλήθεια, στη λογοδοσία, στην αξιοκρατία και στην ανάγκη να μπει ένα τέλος στον τρόπο που ασκείται η εξουσία τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι τυχαίο ότι γύρω της συγκεντρώνονται πολίτες από διαφορετικούς χώρους: άνθρωποι που απογοητεύτηκαν από τα παραδοσιακά κόμματα, νέοι που δεν βλέπουν μέλλον, επαγγελματίες που ζητούν διαφάνεια, γονείς που δεν αντέχουν άλλο να χάνουν τα παιδιά τους από την αδιαφορία του κράτους.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν υπόσχεται μαγικές λύσεις. Υπόσχεται κάτι πολύ πολύτιμο σήμερα:
Αλήθεια και αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι που την κάνει τόσο επικίνδυνη για το παλιό πολιτικό σύστημα.
Στα Τέμπη χάθηκαν 57 ψυχές. Εκεί άλλαξαν όλα αλλά το παλιό πολιτικό σύστημα ήθελε να πιστεύει ότι όλα θα ξεχαστούν, όπως πάντα…
