Στη φυλακή άφησε την τελευταία του πνοή ο Τζον Σουίνι, ένας από τους πιο διαβόητους Βρετανούς εγκληματίες, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία και τον τεμαχισμό δύο πρώην συντρόφων του.

Ο 69χρονος κρατούμενος πέθανε στις 14 Αυγούστου, ενώ βρισκόταν στη φυλακή HMP Whitemoor στο Κέιμπριτζσιρ. Η ακριβής αιτία θανάτου δεν έχει ανακοινωθεί, ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αντιμετώπιζε καρκίνο.

Ο Σουίνι είχε καταδικαστεί το 2011 για τη δολοφονία της Μελίσα Χάλστεντ και της Πόλα Φιλντς, δύο γυναικών με τις οποίες διατηρούσε στο παρελθόν σχέση. Και στις δύο περιπτώσεις είχε προσπαθήσει να εξαφανίσει τα ίχνη των εγκλημάτων του, τεμαχίζοντας τις σορούς τους.

Τα θύματα βρέθηκαν με διαφορά ετών

Η πρώτη γνωστή δολοφονία συνδέεται με τη Μελίσα Χάλστεντ, Αμερικανίδα μοντέλο ηλικίας 33 ετών.

Η γυναίκα δολοφονήθηκε το 1990 και τμήματα της σορού της βρέθηκαν σε κανάλι στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Η ταυτότητά της παρέμενε άγνωστη για χρόνια και τελικά επιβεβαιώθηκε μέσω DNA, περίπου 18 χρόνια αργότερα.

Ορισμένα μέρη της σορού της, μεταξύ των οποίων το κεφάλι και τα χέρια, δεν εντοπίστηκαν ποτέ.

Έντεκα χρόνια αργότερα, το 2001, ήρθε στο φως και η υπόθεση της Πόλα Φιλντς. Η σορός της 31χρονης βρέθηκε μέσα σε έξι σάκους που επέπλεαν στο Regent’s Canal, στο Κάμντεν του βόρειου Λονδίνου.

Και στην περίπτωση της Φιλντς, ορισμένα μέλη του σώματός της δεν βρέθηκαν ποτέ.

Οι Αρχές συνέδεσαν τελικά τον Σουίνι με τις δύο δολοφονίες και το 2011 οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου Old Bailey, όπου καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης.

Οι ανατριχιαστικές αναφορές στον τεμαχισμό

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι Αρχές είχαν εντοπίσει στο σπίτι του Σουίνι πίνακες ζωγραφικής, σχέδια και ποιήματα με ιδιαίτερα σκοτεινό περιεχόμενο.

Σε έναν από τους πίνακες απεικονιζόταν ένα ματωμένο τσεκούρι, ενώ ο ίδιος χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του την ονομασία «Scalp Hunter», δηλαδή «Κυνηγός του Κρανίου».

Οι εισαγγελείς υποστήριξαν στη δίκη ότι ο τεμαχισμός των θυμάτων δεν ήταν τυχαίος, αλλά αποτελούσε μέρος της προσπάθειάς του να δυσκολέψει την αναγνώριση των θυμάτων και να εξαφανίσει τα ίχνη του.

Ο εισαγγελέας της υπόθεσης είχε περιγράψει τον Σουίνι ως έναν άνθρωπο με έντονα προβλήματα βίαιης συμπεριφοράς, ελέγχου και κτητικότητας απέναντι στις γυναίκες.

Είχε προσπαθήσει να σκοτώσει και άλλη πρώην σύντροφό του

Οι δύο δολοφονίες δεν ήταν τα μοναδικά περιστατικά ακραίας βίας που συνδέθηκαν με τον Σουίνι.

Το 1994 είχε επιτεθεί στην τότε σύντροφό του, τη νοσηλεύτρια Ντέλια Μπάλμερ, χρησιμοποιώντας τσεκούρι.

Η γυναίκα κατάφερε να επιβιώσει χάρη στην παρέμβαση ενός γείτονα, ο οποίος άκουσε την αναστάτωση και έσπευσε να τη βοηθήσει.

Πριν από την επίθεση, η Μπάλμερ είχε ήδη βιώσει μία εφιαλτική περίοδο μαζί του. Όπως είχε περιγράψει αργότερα, ο Σουίνι την είχε κρατήσει όμηρο στο σπίτι της, έχοντας χρησιμοποιήσει δεσμά και απειλές για να την εμποδίσει να φύγει.

Κατά τη διάρκεια της ομηρίας, φέρεται να της είχε μιλήσει για δολοφονίες που είχε διαπράξει στην Ολλανδία.

Ιδιαίτερη εντύπωση της είχε προκαλέσει και μία πράσινη τσάντα που είχε βρει στην κατοχή του. Μέσα υπήρχαν αντικείμενα όπως ταινία, πριόνι, πλαστικό κάλυμμα, γάντια και σχοινί. Η ίδια αργότερα είχε περιγράψει το περιεχόμενο ως ένα είδος «κιτ» που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξαφάνιση μιας σορού.

Η Μπάλμερ κατάφερε τελικά να ξεφύγει και απευθύνθηκε στις Αρχές.

Ο Σουίνι συνελήφθη, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση. Ενώ βρισκόταν εκτός φυλακής, πραγματοποίησε την επίθεση με το τσεκούρι εναντίον της.

Η ιστορία της έγινε τηλεοπτική σειρά

Η εφιαλτική εμπειρία της Ντέλια Μπάλμερ μεταφέρθηκε χρόνια αργότερα στη μικρή οθόνη.

Τα απομνημονεύματά της κυκλοφόρησαν το 2017, ενώ το 2024 το ITV παρουσίασε τη μίνι σειρά «Until I Kill You», βασισμένη στην ιστορία της και στη σχέση της με τον Σουίνι.

Η μαρτυρία της αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της υπόθεσης και συνέβαλε στο να αποκαλυφθεί η βίαιη συμπεριφορά του.

Πλέον, ο Σουίνι πέθανε κρατούμενος, έχοντας περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια πίσω από τα κάγκελα.

Οι Αρχές, όπως προβλέπεται σε περιπτώσεις θανάτου κρατουμένου, διερευνούν τις συνθήκες του θανάτου του. Η ακριβής αιτία δεν έχει μέχρι στιγμής δημοσιοποιηθεί.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ