Συγκλονίζει η μαρτυρία της μητέρας ενός από τους μακελάρηδες του Λονδίνου και υποστηρίζει απόλυτα την απόφαση των ιμάμηδων του Ηνωμένου Βασιλείου να μη θάψουν τον γιο της.

Η Βαλέρια Κολίνα Καντίτζα, μητέρα του 22χρονου τζιχαντιστή που σκόρπισε τον απόλυτο πανικό στο Λονδίνο, μίλησε στους δημοσιογράφους για το τραγικό συμβάν και εξέφρασε ανοικτά την άποψη της για την τραγωδία που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.

«Από το 2016 υπήρχαν προβλήματα με τον γιο μου. Τότε τον είχαν σταματήσει στο αεροδρόμιο της Μπολόνια (ενώ προσπαθούσε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, με στόχο να μεταβεί έπειτα στη Συρία). Μου έλεγε συνεχώς “Έλα μαμά, πάμε να ζήσουμε στη Συρία. Εκεί έχουν το αγνό και αληθινό Ισλάμ”. Εγώ του απαντούσα, “Είσαι τρελός; Δεν πάω στη Συρία ούτε μαζί σου ούτε με κανέναν. Είμαι μια χαρά στην πατρίδα μου”», εξηγεί στους ρεπόρτερ του BBC η μητέρα του μακελάρη. Όπως η ίδια λέει, από το 2016 και έπειτα, όταν οι αρχές του αεροδρομίου βρήκαν υλικό τζιχαντιστικής προπαγάνδας στο κινητό του γιου της, ο νεαρός άνδρας τέθηκε υπό παρακολούθηση από την Ιταλική αστυνομία, μια κίνηση που υποστήριζε και η ίδια.

«Μετά το περιστατικό στη Μπολόνια του είπα “Τώρα πρέπει να είσαι άψογος. Δεν μπορείς να κοιτάζεις πια παράξενα πράγματα στο Ίντερνετ ούτε να γνωρίζεις παράξενους ανθρώπους. Μετά όμως τον άφησαν να ταξιδέψει στο Λονδίνο», αναφέρει η κυρία Κολίνα, συμπληρώνοντας ότι στις φωτογραφίες που της έστελνε ο γιος της από τη βρετανική πρωτεύουσα ήταν πάντα βλοσυρός.

«Του έκανα πλάκα λέγοντας “δεν μπορείς να μου στείλεις και καμία φωτογραφία που να χαμογελάς; Τελευταία φορά μιλήσαμε δύο μέρες πριν από την επίθεση. Ήταν ένα πολύ γλυκό τηλεφώνημα. Μιλήσαμε κανονικά, όπως κάνουμε πάντα».

Μετά την επίθεση , η μητέρα του 22χρονου προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του αλλά δε μπορούσε να τον βρει πουθενά όπως αναφέρει. Η αστυνομία ενημέρωσε τη Βαλέρια εχθές πως ο γιος της είναι ένας από τους υπεύθυνους για την τραγωδία του Λονδίνου.

«Κατανοώ πώς νιώθουν λόγω της δικής μου προσωπικής τραγωδίας. Όμως δεν έχω το κουράγιο να συγκρίνω τον πόνο μου με τον δικό τους. Είναι σαν να ντρέπομαι να πω “είμαι κι εγώ μητέρα, κι εγώ υποφέρω. Κατανοώ είναι είναι καθήκον τους σε αυτή τη δύσκολη στιγμή να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα. Χρειαζόμαστε αυτού του είδους τη χειρονομία, επειδή ο Τύπος κατηγορεί τους Μουσουλμάνους ότι δεν παίρνουν θέση. Κι όμως παίρνουμε θέση».
 

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ