Μια πρωτοφανής εικόνα στρατηγικής παράλυσης εξελίσσεται στα Στενά του Ορμούζ, με την περιοχή να μοιάζει πλέον με «έρημη θάλασσα», kαθώς η Τεχεράνη επεκτείνει συστηματικά τη ζώνη ελέγχου της, τα εμπορικά πλοία και τα τάνκερ αποφεύγουν πλέον τη διέλευση, φοβούμενα το ενδεχόμενο εγκλωβισμού ή επίθεσης.

Το αποτέλεσμα αυτής της ασφυκτικής πίεσης είναι ο μαζικός συνωστισμός πλοίων στα ανοιχτά του Ντουμπάι. Δεκάδες αν όχι εκατοντάδες σκάφη σχηματίζουν τεράστιες «ουρές» αναμονής, μετατρέποντας τα ύδατα του εμιράτου σε ένα απέραντο πάρκινγκ πλοίων που φοβούνται να προχωρήσουν ανατολικότερα.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα τεράστιο πλήγμα για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας:

Το Ιράν αποδεικνύει στην πράξη ότι μπορεί να «κλειδώσει» την παγκόσμια ροή πετρελαίου χωρίς καν να ρίξει σφαίρα, απλώς και μόνο με την παρουσία και την επέκταση των ζωνών ελέγχου του.

Ο συνωστισμός στο Ντουμπάι δεν είναι δείγμα εμπορικής κίνησης, αλλά δείγμα φόβου. Οι καθυστερήσεις και τα αυξημένα ασφάλιστρα απειλούν να τινάξουν την παγκόσμια αγορά ενέργειας στον αέρα.

Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί τη γεωγραφία ως όπλο, αναγκάζοντας τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί αμήχανη τη μετατροπή μιας από τις πιο ζωτικές αρτηρίες του πλανήτη σε «νεκρή ζώνη».

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ