Η Γερμανία εξετάζει την αγορά των πυραύλων Yıldırımhan και Tayfun Blok-4 από την Τουρκία
Οι σχετικές διαβουλεύσεις φέρονται να βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη
Η Γερμανία εξετάζει την προμήθεια των πυραύλων Yıldırımhan και Tayfun Blok-4 από την Τουρκία.
Συγκεκριμένα, το Βερολίνο σχεδιάζει την πιθανή αγορά του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Yıldırımhan, ο οποίος έχει αναπτυχθεί από την τουρκική αμυντική βιομηχανία, ενώ στο «μικροσκόπιο» βρίσκεται και ο υπερηχητικός πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς Tayfun Blok-4.
Οι σχετικές διαβουλεύσεις φέρονται να βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, ενώ δεν αποκλείεται μια πιθανή συμφωνία να παρουσιαστεί επίσημα κατά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα τον Ιούλιο.
🇩🇪Almanya Türk füzelerini istiyor!
Die Welt , Almanya’nın, Türkiye’nin geliştirdiği kıtalararası balistik füze YILDIRIMHAN’ı satın almayı planladığını bildirdi.
Alman basını, Berlin yönetiminin hipersonik uzun menzilli füze TAYFUN BLOK-4’ü de tedarik etmeyi planladığını… pic.twitter.com/FiDXzcuRiY
— Oğuzhan Uygun (@ogzhn_uyg) May 11, 2026
Η εξέλιξη αυτή συνδέεται άμεσα με την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει περίπου 5.000 Αμερικανούς στρατιώτες και κρίσιμα οπλικά συστήματα από τη Γερμανία.
Παράλληλα, δημοσίευμα του Die Welt επισημαίνει ότι ακυρώνεται ουσιαστικά και η συμφωνία που είχαν συνάψει το 2024 οι κυβερνήσεις Τζο Μπάιντεν και Όλαφ Σολτς για την ανάπτυξη αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων στη Γερμανία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν οι πύραυλοι Tomahawk, τα υπερηχητικά συστήματα Dark Eagle και οι βαλλιστικοί πύραυλοι SM-6.
Η ακύρωση του σχεδίου θεωρείται ότι αποδυναμώνει σημαντικά την ευρωπαϊκή αποτρεπτική ισχύ απέναντι στη Ρωσία, η οποία διαθέτει ήδη δυνατότητες πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς χωρίς αντίστοιχη ευρωπαϊκή απάντηση.
Την ίδια στιγμή, προχωρά το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ELSA (European Long-Range Strike Approach), μέσω του οποίου χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιδιώκουν την ανάπτυξη ευρωπαϊκών όπλων μεγάλου βεληνεκούς.
Ωστόσο, το πρόγραμμα θεωρείται ιδιαίτερα χρονοβόρο και γεμάτο τεχνικές αλλά και πολιτικές δυσκολίες, γεγονός που φαίνεται να ωθεί το Βερολίνο σε αναζήτηση άμεσων λύσεων μέσω συνεργασίας με την τουρκική αμυντική βιομηχανία.