Δύο οπλισμένα μη επανδρωμένα Bayraktar TB3 απογειώθηκαν διαδοχικά από το τουρκικό αεροπλανοφόρο TCG Anadolu, με μεσοδιάστημα περίπου 50 δευτερολέπτων.

Το πλάνο δείχνει το ρυθμό που επιδιώκει το τουρκικό Ναυτικό: Διαδοχικές εξόδους από μικρό κατάστρωμα χωρίς καταπέλτη και χωρίς άγκιστρο προσγείωσης.Το TB3 σχεδιάστηκε ακριβώς γι’ αυτό.

Πτυσσόμενα φτερά για το υπόστεγο, ενισχυμένο σύστημα προσγείωσης, αυτόνομη απογείωση και προσγείωση από ράμπα 12 μοιρών.

Μεταφέρει έως 280 κιλά φορτίο σε έξι σημεία ανάρτησης — πυρομαχικά MAM-L και MAM-T της Roketsan, τον υπερηχητικό ΙΗΑ-122, ακόμη και το περιπλανώμενο πυρομαχικό Kemankeş.

Η αυτονομία ξεπερνά τις 24 ώρες ανάλογα με το φορτίο. Δεν χρειάζεται υποδομή αεροπλανοφόρου. Χρειάζεται το ski-jump του Anadolu και το ανάλογο λογισμικό.

Η πρώτη απογείωση και προσγείωση στο Anadolu έγινε τον Νοέμβριο του 2024. Τον Μάιο του 2025 δύο πρωτότυπα απογειώθηκαν διαδοχικά με MAM-L στην άσκηση Denizkurdu. Τον Φεβρουάριο του 2026, στη νατοϊκή Steadfast Dart στη Βαλτική, TB3 έπληξε θαλάσσιο στόχο με διπλή βολή MAM-L και προσγειώθηκε αυτόνομα σε συνθήκες παγετού και ανέμου.

Το πλοίο έχει ήδη συμπληρώσει πάνω από 100 εξόδους δοκιμών με το συγκεκριμένο σύστημα.

Το δόγμα είναι σαφές. Το Anadolu παραγγέλθηκε με την προοπτική να χρησιμοποιηθούν F-35B. Όταν η Τουρκία βγήκε από το πρόγραμμα, μετατράπηκε σε «drone carrier».

Αντί για λίγα επανδρωμένα μαχητικά, στοιβάζονται δεκάδες TB3. Το κόστος ανά έξοδο πέφτει. Η επιμονή πάνω από τον στόχο όμως ανεβαίνει. Το ρίσκο απώλειας πληρώματος μηδενίζεται.

Για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο το νόημα είναι επιχειρησιακό, όχι συμβολικό. Ένα αμφίβιο που εκτοξεύει διαδοχικά οπλισμένα UAV μπορεί να καλύπτει αναγνώριση, κτύπημα επιφανείας και υποστήριξη απόβασης χωρίς να πλησιάζει σε απόσταση πυρών.

Η διαδοχική απογείωση των 50 δευτερολέπτων σχετίζεται με το πόσα αεροσκάφη βγαίνουν στον αέρα πριν το πρώτο επιστρέψει.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ