Σε άρθρο του στο Russia Today, ο Murad Sadygzade, Πρόεδρος του Κέντρου Μεσανατολικών Σπουδών, αναλύει πώς η Τουρκία, εν μέσω περιφερειακής αστάθειας, εξετάζει πλέον την πυρηνική ισχύ όχι απλώς ως ζήτημα κύρους, αλλά ως τη μόνη «αξιόπιστη γλώσσα» επιβίωσης σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει εγκαταλείψει προ πολλού την παθητική στάση του παρελθόντος.

Ο Πρόεδρος Ερντογάν, με το εμβληματικό σύνθημα «ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από πέντε», αμφισβητεί ανοιχτά την ιεραρχία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στην καρδιά αυτής της κριτικής βρίσκεται η «πυρηνική ανισότητα»:

Δύο μέτρα και δύο σταθμά: Η Άγκυρα καταγγέλλει ότι κράτη όπως το Ισραήλ απολαμβάνουν την ανοχή της Δύσης για το αδήλωτο οπλοστάσιό τους, ενώ άλλα τιμωρούνται αυστηρά.

Γάζα και Ιράν: Ο πόλεμος στη Γάζα και η αυξανόμενη πίεση στο Ιράν λειτουργούν ως καταλύτες. Η Τουρκία προειδοποιεί ότι εάν η Τεχεράνη διαβεί το πυρηνικό κατώφλι, η ίδια δεν θα παραμείνει η εξαίρεση στην περιοχή.

Για την τουρκική ηγεσία, η κατοχή πυρηνικών όπλων αρχίζει να φαντάζει ως το απόλυτο «ασφαλιστήριο συμβόλαιο» έναντι εξωτερικών παρεμβάσεων.

Η λογική είναι βάναυσα ορθολογική: η βόμβα αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επέμβασης σε απαράδεκτα επίπεδα.

Ωστόσο, ο συγγραφέας προειδοποιεί ότι αυτή η «πυρηνική σκιά» πάνω από τις συμβατικές συγκρούσεις κάνει τον λανθασμένο υπολογισμό πιο πιθανό και τη διαχείριση κρίσεων δυσκολότερη.

Παρά τη φιλοδοξία, το ρίσκο παραμένει τεράστιο. Η Τουρκία είναι βαθιά ενσωματωμένη στο παγκόσμιο εμπόριο και μια απροκάλυπτη κίνηση προς τα πυρηνικά όπλα θα προκαλούσε σαρωτικές κυρώσεις και οικονομική κατάρρευση, καθώς και διπλωματική ρήξη με τη Δύση και το ΝΑΤΟ.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ